Bangearnn

ว่าจะพิมพ์ไร ก็ลืมเลย แค่ฮัดเช้ยไปสองสามที แต่ฮัดเช้ยทีน้ำ......เอ่อ น้ำลาย หรือ น้ำมูกดีล่ะ? ดันกระเด็นไปติดหน้าจอซะได้ อืมม น่าทุเรศดีจริงๆ

เอาเป็นว่าเริ่มเรื่องจากเหตุการณ์ต่างๆ(เท่าที่จำได้)ในวันนี้ก็แล้วกัน

เมื่อเช้าอยากกินข้าวเหนียวมากแต่...ลังเลไม่กล้าซื้อ ปล่อยผ่านก็หลายเจ้า ด้วยกลัวว่าจะไม่มีเวลาได้กิน เพราะดูจากเวลาแล้วคงต้องเข้างานสายแหงๆ แต่สุดท้ายก็มาตัดสินใจซื้อที่หน้าที่ทำงาน

ห่าง! แง่ง! ข้าวเหนียวไม่สุก หมูก็มีแต่มัน ไม่หร่อยเลย นึกเกลียดตัวเองขึ้นมาแวบนึงเหมือนกันว่าทำไมไม่ซื้อร้านเจ้าประจำที่ทำโคตรเพอร์เฟกต์วะ ไม่รู้จะลังเลห่าง อะไรนักหนา โว๊ะ!

และแล้วเรื่องราวในยามเช้าก็ผ่านแบบไม่ราบรื่นนัก

พอคล้อยบ่าย เหมือนเพื่อนเก่าจะมาเยือน ยามใดที่อิ่มจนหนังหน้าเริ่มพองขยายตามปริมาณอาหารที่ยัด เปลือกตาก็เริ่มรู้สึกเมื่อยหล้ากับการแบกแผงขนตาซะดื้อๆ แต่อย่างไรก็จำต้องต่อสู้ฝ่าฟันหลบลี้หนีหน้าให้พ้นจากมันมาให้ได้ เฝ้าเพียรภาวนาให้เข็มนาฬิกาก้าวขยับไปให้ใกล้เวลาเลิกให้เร็วที่สุด

และสุดท้ายเราก็สามารถผ่านมันมาได้อย่างยากเย็นแสนเข็ญ

อ้อ ลืมไปอีกเหตุการณ์สำๆๆๆคัญ วันนี้ วันเกิดแม่ ไม่มีของขวัญอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

แต่แค่อยากโทรไปหาบอกอวยพรท่าน บอกรักท่าน ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันยากตรงไหนถึงได้ชั่งใจอยู่นานเหลือเกินกว่าจะกล้าโทรไป หนำซ้ำยังตื่นเต้นจน ลืมที่ตั้งใจจะพูดไว้ซะหมด

ถึงไง คำอื่นๆคงไม่สำคัญเท่าไหร่ เพราะสุดท้ายเราก็ได้บอกว่า "รักแม่" ออกไปได้ แม้จะทุลักทุเลแค่ไหนก็ตาม....